Warfactory

Życie żołnierza to ciągłe niebezpieczeństwo, szczególnie na bagnistym terenie Przesmyku.

Wraz z wstąpieniem Joffrey’a Baratheona na Żelazny Tron Ród Lannister obłął kontrolę nad King’s Landing i okolicznymi krainami. Ich ambicją (wielkością dorównującą tylko ich fortunie) jest ostateczną legimtymizacja ich roszczeń wobec tronu. Królowa Cersei i Tommen roztaczają swoje wpływy wśród dworu, podczas gdy na polach bitew, jej brat Jamie wciąż działa na chwałę Lannisterów pomimo swojego zniewolenia. Ser Kevan Lannister ciężko pracuje wspierając dążenia swojej siostrzenicy podczas gdy zaufani sojusznicy jak Góra Która Jeździ, Ser Addam Marbrand, Qyburn, i Ser Robert Strong utrzymują wiernych poddanych w ryzach.

Pomimo oderwania (zarówno politycznego i geograficznego) od spraw dworu w Kings Landing, zasiadający w Sunspear Ród Martell rozsiewa swoje wpływy szeroko i daleko.

Ziemie Westeros zbyt dobrze znają czas miecza i topora. Zbyt dużo krwi zostało na nich przelane w ostatnich latach. W takich właśnie niespokojnych czasach są ludzie którzy nie chcą podporządkować się jednemu władcy. Zamiast tego starają się osiągnąć własne cele, marzenia – czy po prostu chcą zarobić. I nawet tacy bohaterowie, o często wątpliwej motywacji, mogą efektywnie wpływać na pole bitwy.

W dalekim Essos, królowa Daenerys Targaryen rządzi dworem pełnym intryg i politycznych knowań. Lecz pomimo, tych podziałów jej poddani są gotowi stanąć zjednoczeni przeciwko wrogom smoczej królowej. Dzięki doradcom i asystentom pokroju Mirri Maz Duur, Hizdahr Zo Loraq, młodziutkiej skryby Missandei, czy tajemniczej Quaithe, ród smoka szerzy zamęt i niepokoje za liniami wroga. W tym czasie dowódcy tacy jak Marselen czy Skahaz utrzymują żelaznę dyscyplinę jej wojsk, zarówno własnym wzorem jak i trzaskiem bicza. 

Zakuci w pełne zbroje płytowe i dosiadający potężnych rumaków Czempioni Królewskiego Jelenia to prawdziwe uosobienia doktryny wojennej Baratheonów, rozmiłowanych w ciężkim uzbrojeniu i jeszcze cięższym opancerzeniu. Ci olbrzymi łączą w sobie mobilność kawalerii i wytrzymałość liniowych oddziałów pierwszego uderzenia. Inteligentni dowódcy utrzymują ich w ciągłym ruchu, dzięki czemu mogą inicjować starcia w wybranym przez siebie miejscu i czasie. Kiedy jednak zajdzie taka potrzeba, potrafią wykonywać zadania defensywne i sprawdzą się w nich znacznie lepiej, niż zwykła kawaleria. 

Derwisze Słonecznej Włóczni podnoszą mobilność, będącą doktryną Rodu Martell, do rangi sztuki.

Liczba plemion żyjących na północ od Muru do dziś pozostaje nieznana. Żyjący tam twardzi i wytrzymali ludzie często formują mniejsze lub większe wyprawy na południe, szukając bardziej przyjaznych terenów na których mogliby spróbować się osiedlić.

Tylko jeden na trzech kandydatów na osławionych Nieskalanych jest w stanie dożyć do końca ich brutalnego treningu. Te budzące strach legiony eunuchów-wojowników słyną ze znakomitego wyszkolenia i żelaznej dyscypliny. Choć pod względem warunków fizycznych odstają nieco od żołnierzy z Westeros, Nieskalani nie odczuwają bólu ani zmęczenia, a ich znakiem firmowym są ataki na wrogów zawsze wtedy, gdy spodziewają się oni tego najmniej. Lekceważenie niskiego wzrostu Nieskalanych i ich osobliwych obyczajów to krótka droga wprost do grobu.

Choć poszczególne gałęzie Rodu Baratheon są ze sobą skłócone, wszystkie wciąż korzystają z tej samej doktryny wojennej i systemu szkolenia, które służyły ich zjednoczonemu domowi na długo przed Wojną Pięciu Królów. Gwardziści Baratheonów noszą pełne zbroje płytowe, ciężkie tarcze i charakterystyczne dla rodu Krain Burzy młoty bojowe. Wytrzymali i nieugięci, sprawdzają się dobrze jako środek wojsk lub ich straż przednia. Należy jednak pamiętać, że słabą stroną Gwardzistów Baratheonów jest ich niska mobilność.

Choć szeregi słynnej Książęcej Straży Słonecznej Włóczni nie są liczne, powszechnie jest ona uważana a jedną z najlepiej wyszkolonych formacji w całym Westeros.

Złota Kompania, najbardziej niezawodna najemnicza formacja z Wolnych Miast, oferuje usługi różnych rodzajów wojsk. Jednym z nich są Kusznicy. Ci niezawodni strzelcy o sokolim wzroku nigdy nie marnują nawet jednego bełtu – twardo czekają, aż wrogowie znajdą się w odpowiednim zasięgu i dopiero wtedy wypuszczają swoje pociski. Na krótkich dystansach ich bełty bez trudu przebijają wrogie pancerze – ktoś, kto potrzebuje wsparcia zasięgowego dla swoich wojsk, może ubić dobry interes, zatrudniając ich.

Ostoja dworu Stannisa Baratheona, Ludzie Króla pozostali przy wierze w Siedmiu, najbardziej rozpowszechnionej religii w Westeros. W rywalizacji z wyznającymi R`hllora Ludźmi Królowej nie okazują im bezpośredniej wrogości, ale ich systemy szkolenia mocno się różnią. Ludzie Króla doskonalą się w walce dwuręcznymi mieczami, wykorzystując resztki mobilności, na jakie pozwalają im ciężkie płytowe zbroje. Przede wszystkim jednak w ich sercach zawsze płonie niezachwiana wiara w Jedynego Prawdziwego Króla, Stannisa Baratheona.

Ziemie na północ od Muru są zamarzniętym pustkowiem, ale wiele ludów żyje tam mimo niesprzyjających warunków.. Klan Morsa, wyznawcy zimnych bogów, jest jedną z takich grup. Gdy Wolni Ludzie podążają na południe, w poszukiwaniu przyjaźniejszy terenów, które mogliby nazwać domem, ci niezłomni wojownicy dołączają do nich. Do polowania na zamarzniętych pustkowiach używają masywnych harpunów, których wyważone ostrza równie dobrze sprawdzają się przebijając dziką zwierzynę, jak i zbroję wroga. Nieprzewidywalni jak bestie z którymi zwykli walczyć, łowcy uderzają szybko i brutalnie na szeregi przeciwnika.

Myśliwi, tropiciele i leśniczy z surowej Północy często służą swoim lordom w rozmaitych formacjach wojskowych – kiedy Wilkor rusza na wojnę, zabiera ze sobą więcej wyszkolonych łuczników niż pozostali. Choć mało skuteczni na bliskich zasięgach i łatwi do wycięcia w pień w walce wręcz lub kawaleryjskiej szarży, z oddali łucznicy Rodu Stark są w stanie unicestwić każdego przeciwnika.